"Iedereen heeft aandacht nodig"

Het is maandagochtend en vandaag hebben we afgesproken met Marjolein op het mooie Groot Schuylenburg. Zij is maatje van Ramon en vandaag gaat zij weer bij hem langs. De ontmoeting met Ramon maakte ons meteen blij en we werden heel hartelijk ontvangen. Wat een vrolijkheid op de maandagochtend en wat heerlijk om zo een nieuwe week te starten! Hij is erg blij om Marjolein weer te zien en enthousiast deelt hij zijn belevenissen van het weekend. Zo is hij naar Drenthe geweest bij de hunebedden, op bezoek geweest en heeft hij pannenkoeken gegeten en heeft hij nog veel meer meegemaakt wat hij graag vertelt. Marjolein zoekt Ramon ongeveer één keer in de maand op en doen dan samen een leuk uitje. Dit zijn allerlei verschillende uitjes. “Vaak plan ik het niet ver van te voren en kijk ik dezelfde week wat we gaan doen en kan ik ook bijvoorbeeld kijken of het een beetje goed weer is,” vertelt Marjolein ”We plannen de uitjes ook spontaan, zodat het een verrassing is voor Ramon en niet een verwachting is die voor teleurstelling kan zorgen als het anders loopt. Het maakt voor mij ook dat ik dit goed naast mijn werk kan plannen. Fijn is het dat ik dit goed met de begeleiding kan afstemmen” Voor Ramon zijn de uitjes altijd fantastisch. Dan is er echt even tijd voor hem en is hij er echt even uit. Ramon vertelt erg graag over de uitstapjes met Marjolein. Als we vragen wat Ramon leuk vindt om te doen begint hij enthousiast te vertellen. “Lekker een ijsje eten bij IJs van Co!” roept hij meteen. Maar ook de stoomtrein, een uitstapje naar Zutphen, pannenkoeken eten en de Intratuin bezoeken tijdens kerst wordt enthousiast benoemd! Kort samengevat Marjolein is voor de leuke dingen. “De uitjes zijn een groot feest voor Ramon, maar zeker ook voor mij,” zegt Marjolein. “Zij is voor mij een vriendin!” Roept Ramon enthousiast. Dit beaamt Marjolein en ziet Ramon ook als een vriend waar ze veel energie van krijgt. “De vrolijkheid en de hartelijkheid van Ramon kan je zoveel van leren en is erg ontwapenend,” vertelt Marjolein. Dat hebben we zeker gemerkt, want iedereen wordt begroet en met iedereen wordt even hartelijk een praatje gemaakt. “Marjan!!!” Uitbundig roept Ramon weer naar een bekende en zo hebben we heel wat gezellig tussenstops tijdens onze wandeling. Aan het einde van de ochtend zijn wij helemaal opgeladen. De klik tussen Marjolein en Ramon is fantastisch om te zien en maakt je oprecht blij. Wij hebben echt ervaren wat een energie je krijgt als maatje en wat het dus de ander, maar ook jezelf brengt. Wil je ook Maatje worden, dan heeft Marjolein nog een tip. “Kijk echt wat bij je past en zorg dat er een klik is. Ik vind het leuk om uitstapjes te doen, maar er worden ook maatjes gezocht voor andere activiteiten die weer beter passen bij iemand anders.” Dit kan Inge, Coördinator vrijwilligerswerk bij ’s Heeren Loo locatie Apeldoorn , zeker beamen. “We zijn altijd op zoek naar enthousiaste maatjes die iets betekenen in het leven van onze cliënten. Dat kunnen zorgzame, rustige en lieve maatjes zijn, maar ook enthousiaste, vrolijke en directe mensen. Maatjes die graag buiten zijn of maatjes die creatief of misschien wel muzikaal zijn. Maatjes die van gezelligheid houden of juist de rust opzoeken. Soms gaat het om een uurtje per week en soms een dagdeel in de maand. Door de week, overdag, in de avond of in het weekend. Kortom: iedereen is welkom en ik maak graag kennis met jou. Samen kijken we wie er bij jou zou kunnen passen en waar jij blij van wordt. Je maakt dan vrijblijvend kennis met je maatje en zijn/haar begeleiding en pas als er een wederzijdse klik is, volgt er een inschrijvingsprocedure. Iedere groep heeft een contactpersoon voor de vrijwilligers, die ervoor zorgt dat de vrijwilliger de juiste tools en informatie krijgt. Daarnaast kan je als vrijwilliger online trainingen volgen, speciaal ontwikkeld voor vrijwilligers.”

Regelmatig staan er oproepen voor maatjes op “Apeldoorn Pakt Aan.” Wat houdt ‘maatje zijn’ in? Om hier een beeld van te krijgen spreken we met Naftali Felipa (30 jaar) vrijwilliger bij Maatjes Apeldoorn. Naftali is geboren en getogen in Apeldoorn en heeft sinds kort haar eigen appartement. Ze werkt in Nijmegen als product/marketing manager. Familie is voor haar erg belangrijk, ze is dan ook een echt familiemens. Daarnaast heeft zij verschillende hobby’s: bakken en koken, musea bezoeken, wandelen, boksen en yoga. En naast al deze bezigheden is ze 1 keer in de twee weken maatje voor een stadsgenoot. Er was meteen een klik! Naftali had zich ingeschreven bij Maatjes Apeldoorn en is nu maatje van een lieve dame van 86 jaar. “Mevrouw was altijd een actieve dame en kwam veel onder de mensen, alleen werd dit minder. Om weer meer te ondernemen en tussen de mensen te komen ben ik haar maatje geworden. Tijdens de eerste ontmoeting ging de coördinator mee van Maatjes Apeldoorn voor een kennismaking. Het gevoel was van beide kanten goed en er was meteen een klik. We hebben toen met elkaar een afspraak gemaakt en zijn twee weken later wat leuks gaan doen. We doen samen allerlei diverse dingen. Zo bezochten we in december de kerstmarkt in Vaassen, zijn we uiteten geweest of bezochten we activiteiten bij het verzorgingstehuis, kortom zeer divers. Om de week hebben we contact met elkaar. Door samen activiteiten te ondernemen komt mevrouw meer onder de mensen. Ook hebben we geoefend met het gebruik van de taxi. Ik spreek dan met haar af en zij komt dan met de taxi. Dit regelt zij zelfstandig en wordt dan netjes gebracht en weer opgehaald. Door dit te oefenen kan ze ook makkelijker naar haar kinderen, maar ook bijvoorbeeld naar een activiteit. Hierdoor kan ze ook zelfstandiger dingen ondernemen.” Kleine moeite Naftali deed een deeltijdopleiding en hoorde van een docent dat hij maatje was. “Toen hij hierover vertelde werd ik geïnspireerd om hier ook wat mee te doen. Ik heb hier meteen naar gezocht om maatje in Apeldoorn te worden. Ik heb dit gevonden, maar op dat moment nog niks meegedaan, omdat ik een half jaar ging reizen in Azië. Na mijn reis kwam ik het weer tegen en heb ik mij meteen ingeschreven. Ik dacht: “Waarom niet? Iedereen heeft altijd wel tijd om iets te doen voor een ander.” Ik vind het belangrijk om mijn steentje bij te dragen in de maatschappij en zo iemand te kunnen helpen. Het is voor mij een kleine moeite en het kost weinig tijd. Dit kan bijvoorbeeld al zijn wanneer we even telefonisch contact hebben, waarin wordt gelachen en we naar elkaar luisteren. Er is wederzijdse interesse in elkaar en dat maakt mij blij.” Duidelijkheid. De tijd die Naftali als maatje besteed is, ondanks haar drukke leven, goed te combineren. “Doordat er een klik is kost het in mijn ogen heel weinig tijd. Daarnaast helpt het om duidelijk afspraken te maken, zodat je van elkaar weet wat de verwachtingen zijn. Samen hebben we afgesproken om op één vaste dag in de twee weken af te spreken. Hoe lang we afspreken verschilt weer per activiteit en dat stemmen we samen af. De ene keer duurt het wat langer en de andere keer wat korter, dat is afhankelijk van de soort activiteit die we doen. Samen bekijken we wat voor een activiteit we gaan doen, zodat we het beide leuk vinden. Dit maakt voor mij ook dat ik totaal niet het gevoel heb dat het mij tijd kost." Inspireren en ontdekken Naftali vindt het erg leuk om als maatje aan de slag te zijn. Zij vertelt dit dan ook graag aan anderen en heeft ook iets bij zichzelf ontdekt. “Ik vind het erg leuk om te vertellen over het project Maatjes Apeldoorn. Ik krijg dan altijd positieve en geïnteresseerde reacties. Hiermee hoop ik dat ik anderen ook inspireer wat voor een ander te doen. Naast dat ik anderen hoop te inspireren heb ik wat bij mijzelf ontdekt. Ik dacht ik niet echt van het zorgen was en daar niet echt geduld voor heb. En daar kom ik nu toch op terug, ik heb toch meer het zorgende in mij dan ik had verwacht. Een mooie ontdekking!”

Dat de drieëntwintig jarige May als vrijwilliger aan de slag zou gaan bij de StijldansKlup in Apeldoorn berust op louter toeval. Als rebelse puber, met roze haar, gaten in haar jeans en heavy metal als favoriete muziekstijl, bepaalde ze haar eigen levensweg. Verliet het ouderlijk huis toen ze achttien jaar oud was en beproefde haar geluk bij verschillende opleidingen. Ze liep diverse stages, maar toen ze via haar zus in contact kwam met de Klup in Apeldoorn was het voor May direct duidelijk: daar wilde zij de volgende stage doen. De betrokkenheid van de vrijwilligers, de fijne onderlinge sfeer en de gezelligheid spraken haar aan: “Veel beter dan op andere plekken, waar ik als goedkope arbeidskracht werd ingezet”. Omdat de aanvankelijk gekozen opleidingen haar niet brachten wat ze zocht, koos ze uiteindelijk voor het directe contact met de medemensen op leeftijd. Al twee jaar vindt zij nu haar arbeidsvreugde in de ouderenzorg en staat zij mensen met dementie bij. “Fantastisch werk, waarin ik niet een ambitieuze toekomst nastreef, maar wel mijn passie vind”. De opleiding is inmiddels afgerond en de stages voorbij, maar de Klup is gebleven. Daar is ze vrijwilliger in een flexpool, waardoor ze het werk bij de StijldansKlup makkelijk kan inpassen in haar drukke leven. Er klinkt gelach als haar vaardigheid op het gebied van stijldansen ter sprake komt: “Geen dansvaardigheid, wel ritmegevoel. Lekker bewegen en plezier maken met de deelnemers en andere vrijwilligers. Kletsen, koffie of thee drinken en daarna verschillende stijlen uitproberen. De eerste deelnemers staan al een half uur voor aanvang te trappelen. Geweldig, maar ze gaan echt niet allemaal voor een gouden ster, hoor”, relativeert May ook haar eigen competenties. “Jongeren van mijn generatie willen iets goeds doen; het verschil maken. Ze weten echter niet altijd waar te beginnen. Dat is ook ingewikkeld, maar dit vrijwilligerswerk is voor mij zo’n begin.” May woont nog steeds op zichzelf en heeft een lieve vriend. Haar roze haren hebben inmiddels weer de natuurlijke kleur. Zelfs de spijkerbroek is zonder gaten en alleen een afbeelding van Iron Maiden op haar pyjama verraad nog het Metal verleden. De waarden die ze van huis uit meekreeg en in de rebelse tijd even parkeerde, heeft ze weer opgepakt. Zo gaat zij vrolijk door het leven en heeft zij zelfs een vervolgopleiding in de planning voor het komende najaar. “Ik beoog geen masteropleiding te gaan doen, toch boek ik wel graag vooruitgang in mijn werk met ouderen. De baan als vrijwilliger bij de Klup zit in mijn hart, want ik denk niet dat ik beroepsmatig met deze doelgroep zou kunnen werken. Maar bij de Klup moet niks, is de sfeer ontspannen en is het altijd goed toeven. Dat maakt dit vrijwilligerswerk top.”