Navigatie overslaan
Apeldoorn Pakt Aan Home
  • Ik wil iets doen
  • Ik zoek vrijwilligers
  • Leren, ontwikkelen & advies
  • Contact
Account aanmakenLog in

Contact

  • Prins Willem-Alexanderlaan 1419, 7312 GA Apeldoorn, Nederland
  • [email protected]

Apeldoorn Pakt Aan

  • Ik wil iets doen
  • Ik zoek vrijwilligers
  • Leren & Ontwikkelen
  • Contact

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools

Post | april 2024 | Vrijwilligersverhalen | 3 min lezen

Naftali (maatje bij Maatjes Apeldoorn): “Er is wederzijdse interesse in elkaar en dat maakt mij blij”

Regelmatig staan er oproepen voor maatjes op “Apeldoorn Pakt Aan.” Wat houdt ‘maatje zijn’ in? Om hier een beeld van te krijgen spreken we met Naftali Felipa (30 jaar) vrijwilliger bij Maatjes Apeldoorn.  

Naftali is geboren en getogen in Apeldoorn en heeft sinds kort haar eigen appartement. Ze werkt in Nijmegen als product/marketing manager. Familie is voor haar erg belangrijk, ze is dan ook een echt familiemens. Daarnaast heeft zij verschillende hobby’s: bakken en koken, musea bezoeken, wandelen, boksen en yoga. En naast al deze bezigheden is ze 1 keer in de twee weken maatje voor een stadsgenoot. 

 

Er was meteen een klik! 

Naftali had zich ingeschreven bij Maatjes Apeldoorn en is nu maatje van een lieve dame van 86 jaar. “Mevrouw was altijd een actieve dame en kwam veel onder de mensen, alleen werd dit minder. Om weer meer te ondernemen en tussen de mensen te komen ben ik haar maatje geworden. Tijdens de eerste ontmoeting ging de coördinator mee van Maatjes Apeldoorn voor een kennismaking. Het gevoel was van beide kanten goed en er was meteen een klik. We hebben toen met elkaar een afspraak gemaakt en zijn twee weken later wat leuks gaan doen. We doen samen allerlei diverse dingen. Zo bezochten we in december de kerstmarkt in Vaassen, zijn we uiteten geweest of bezochten we activiteiten bij het verzorgingstehuis, kortom zeer divers. Om de week hebben we contact met elkaar. Door samen activiteiten te ondernemen komt mevrouw meer onder de mensen. Ook hebben we geoefend met het gebruik van de taxi. Ik spreek dan met haar af en zij komt dan met de taxi. Dit regelt zij zelfstandig en wordt dan netjes gebracht en weer opgehaald. Door dit te oefenen kan ze ook makkelijker naar haar kinderen, maar ook bijvoorbeeld naar een activiteit. Hierdoor kan ze ook zelfstandiger dingen ondernemen.” 

 

Kleine moeite  

Naftali deed een deeltijdopleiding en hoorde van een docent dat hij maatje was. “Toen hij hierover vertelde werd ik geïnspireerd om hier ook wat mee te doen. Ik heb hier meteen naar gezocht om maatje in Apeldoorn te worden. Ik heb dit gevonden, maar op dat moment nog niks meegedaan, omdat ik een half jaar ging reizen in Azië. Na mijn reis kwam ik het weer tegen en heb ik mij meteen ingeschreven. Ik dacht: “Waarom niet? Iedereen heeft altijd wel tijd om iets te doen voor een ander.” Ik vind het belangrijk om mijn steentje bij te dragen in de maatschappij en zo iemand te kunnen helpen. Het is voor mij een kleine moeite en het kost weinig tijd. Dit kan bijvoorbeeld al zijn wanneer we even telefonisch contact hebben, waarin wordt gelachen en we naar elkaar luisteren. Er is wederzijdse interesse in elkaar en dat maakt mij blij.” 

 

Duidelijkheid. 

De tijd die Naftali als maatje besteed is, ondanks haar drukke leven, goed te combineren. “Doordat er een klik is kost het in mijn ogen heel weinig tijd. Daarnaast helpt het om duidelijk afspraken te maken, zodat je van elkaar weet wat de verwachtingen zijn. Samen hebben we afgesproken om op één vaste dag in de twee weken af te spreken. Hoe lang we afspreken verschilt weer per activiteit en dat stemmen we samen af. De ene keer duurt het wat langer en de andere keer wat korter, dat is afhankelijk van de soort activiteit die we doen. Samen bekijken we wat voor een activiteit we gaan doen, zodat we het beide leuk vinden. Dit maakt voor mij ook dat ik totaal niet het gevoel heb dat het mij tijd kost." 

 

Inspireren en ontdekken 

Naftali vindt het erg leuk om als maatje aan de slag te zijn. Zij vertelt dit dan ook graag aan anderen en heeft ook iets bij zichzelf ontdekt. “Ik vind het erg leuk om te vertellen over het project Maatjes Apeldoorn. Ik krijg dan altijd positieve en geïnteresseerde reacties. Hiermee hoop ik dat ik anderen ook inspireer wat voor een ander te doen.  

Naast dat ik anderen hoop te inspireren heb ik wat bij mijzelf ontdekt. Ik dacht ik niet echt van het zorgen was en daar niet echt geduld voor heb. En daar kom ik nu toch op terug, ik heb toch meer het zorgende in mij dan ik had verwacht. Een mooie ontdekking!” 

Wil je ook maatje worden? Klik hier voor de vacature!
Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Rebelse puber met vrijwilligerswerk in het hart

| Vrijwilligersverhalen

Dat de drieëntwintig jarige May als vrijwilliger aan de slag zou gaan bij de StijldansKlup in Apeldoorn berust op louter toeval. Als rebelse puber, met roze haar, gaten in haar jeans en heavy metal als favoriete muziekstijl, bepaalde ze haar eigen levensweg. Verliet het ouderlijk huis toen ze achttien jaar oud was en beproefde haar geluk bij verschillende opleidingen. Ze liep diverse stages, maar toen ze via haar zus in contact kwam met de Klup in Apeldoorn was het voor May direct duidelijk: daar wilde zij de volgende stage doen. De betrokkenheid van de vrijwilligers, de fijne onderlinge sfeer en de gezelligheid spraken haar aan: “Veel beter dan op andere plekken, waar ik als goedkope arbeidskracht werd ingezet”. Omdat de aanvankelijk gekozen opleidingen haar niet brachten wat ze zocht, koos ze uiteindelijk voor het directe contact met de medemensen op leeftijd. Al twee jaar vindt zij nu haar arbeidsvreugde in de ouderenzorg en staat zij mensen met dementie bij. “Fantastisch werk, waarin ik niet een ambitieuze toekomst nastreef, maar wel mijn passie vind”. De opleiding is inmiddels afgerond en de stages voorbij, maar de Klup is gebleven. Daar is ze vrijwilliger in een flexpool, waardoor ze het werk bij de StijldansKlup makkelijk kan inpassen in haar drukke leven. Er klinkt gelach als haar vaardigheid op het gebied van stijldansen ter sprake komt: “Geen dansvaardigheid, wel ritmegevoel. Lekker bewegen en plezier maken met de deelnemers en andere vrijwilligers. Kletsen, koffie of thee drinken en daarna verschillende stijlen uitproberen. De eerste deelnemers staan al een half uur voor aanvang te trappelen. Geweldig, maar ze gaan echt niet allemaal voor een gouden ster, hoor”, relativeert May ook haar eigen competenties. “Jongeren van mijn generatie willen iets goeds doen; het verschil maken. Ze weten echter niet altijd waar te beginnen. Dat is ook ingewikkeld, maar dit vrijwilligerswerk is voor mij zo’n begin.” May woont nog steeds op zichzelf en heeft een lieve vriend. Haar roze haren hebben inmiddels weer de natuurlijke kleur. Zelfs de spijkerbroek is zonder gaten en alleen een afbeelding van Iron Maiden op haar pyjama verraad nog het Metal verleden. De waarden die ze van huis uit meekreeg en in de rebelse tijd even parkeerde, heeft ze weer opgepakt. Zo gaat zij vrolijk door het leven en heeft zij zelfs een vervolgopleiding in de planning voor het komende najaar. “Ik beoog geen masteropleiding te gaan doen, toch boek ik wel graag vooruitgang in mijn werk met ouderen. De baan als vrijwilliger bij de Klup zit in mijn hart, want ik denk niet dat ik beroepsmatig met deze doelgroep zou kunnen werken. Maar bij de Klup moet niks, is de sfeer ontspannen en is het altijd goed toeven. Dat maakt dit vrijwilligerswerk top.”
Lees meer
vrijwilligerswerk taalmaatje

Ahlam helpt Tine en Wim met kleine klusjes en zij helpen mij met het leren van de Nederlandse taal.

| Vrijwilligersverhalen

De 21-jarige Ahlam woont sinds twee jaar in Nederland. Naast haar baan in een restaurant en het volgen van een inburgeringscursus, brengt ze wekelijks een bezoekje aan Tine en Wim. “Ze zijn altijd blij als ik er weer ben!”
Lees meer
re-integratie vrijwilligerswerk

Laska is door vrijwilligerswerk weer werkfit

| Vrijwilligersverhalen

Laska is gek op boeken, uren kan zij rondstruinen in boekenwinkels. Boeken zijn haar passie, ze hebben ieder hun eigen sentiment. De boekenafdeling van Foenix, voelt als haar boekenwinkel. Waar haar liefde voor boeken tot uiting komt in zorgvuldig samengestelde boekenpresentaties, het persoonlijke contact met klanten en het warme ontvangst. Via haar re-integratietraject is Laska gestart met vrijwilligerswerk op de boekenafdeling bij Foenix. “Ik ben totaal iets anders gaan doen dan ik deed, dat is heel goed geweest. Maar de schakeling was moeilijk. Met begeleiding vanuit mijn re-integratietraject ben ik daar gekomen. Met vrijwilligerswerk ben ik uit mijn bestaande bubbel gestapt. Hierdoor heb ik kunnen ervaren wat ik leuk vind en wat ik kan doen. De koppeling met de liefde voor boeken naar werkfit met vrijwilligerswerk had ik zelf niet gemaakt.” Vijf jaar geleden stopte Laska met werken als coach bij het UWV na verschillende uitvalperiodes. Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose chronische whiplash, RSI en chronische burn-out met een prikkelstoring door een ongeluk van 25 jaar geleden. Met de diagnose kon ik verder, nu weet ik waar ik aan moet werken en waar mijn gebreken en pijnpunten liggen. Het besef kwam, terug naar oude baan kan niet.” De boekenafdeling bood Laska een prikkelarme werkomgeving waarin ze weer in haar kracht is komen te staan. “Fysiek was het vrijwilligerswerk zwaar met mijn klachten. Zo is het hele dag met boeken sjouwen bijvoorbeeld erg pittig. Het was voor mij dus belangrijk om goed te voelen waar mijn grenzen liggen en de boekenafdeling van Foenix was voor mij de perfecte plek hiervoor. Het moment dat ik voelde dat de tijd vanzelf omging wist ik dat ik mijn arbeidsritme heb ontwikkeld. Dit voelde zo goed en nu heb ik weer het gevoel: “Ik kan weer wat!” Door vrijwilligerswerk voelt Laska zich weer onderdeel van de maatschappij. “Ik werd ergens verwacht, ze houden rekening met me, gaan uit van mijn kwaliteiten en als ik er niet ben word ik ook gemist. Dit gevoel heb ik erg gemist en hier was ik helemaal uit. Het zorgt ervoor dat ik weer meer zelfvertrouwen heb. Samen met collega's maken we plannen voor mijn “winkeltje.” In “mijn” winkeltje weet ik dan ook wat er goed verkoopt en wat mensen graag willen lezen. Ik ken de klanten, zie ook wie er vaak komen en dit contact met deze vaste klanten is erg leuk! Boeken hebben een sentiment, hier werk ik graag mee. Zelf ben ik veel nieuwe soorten boeken gaan lezen, heel leuk! Mijn creatieve geest is aangewakkerd. Ik maak graag mooie boekpresentaties, richt met zorg de boekenafdeling in en geniet ervan om met collega’s in thema’s te werken.” Vanuit Laska haar vorige werk had ze nooit bedacht om in een boekenwinkel te werken. “Nu ik dit doe bij Foenix durf ik weer te dromen, omdat ik weer arbeidsritme en zelfvertrouwen heb. Probeer maar eens iets kijk wat het je brengt. Je kant altijd iets, maar soms heb je hulp nodig. Die heb ik bij Foenix gekregen. Ik heb mezelf weer teruggevonden. Thuis zitten had ik nodig, maar lost uiteindelijk niets op. Ik weet nu dat ik twee ochtenden kan werken, ik voel me weer werkfit.”
Lees meer