Ahlam helpt Tine en Wim met kleine klusjes en zij helpen mij met het leren van de Nederlandse taal.

Goed doen voelt goed - Aquapoldro - samen kun je ontzettend mooie dingen mogelijk maken

Op een mooie zonnige donderdagmiddag fiets ik naar Campus Woudhuis, wat prachtig gelegen ligt aan de rand van het bos en op het Stadslandgoed Woudhuizen. Daar heb ik een gesprek met vrijwilligers Siebe en Andre die daar werkzaam zijn. Campus Woudhuis is een groen werk-leer gemeenschap en werkt aan het bos- en groenonderhoud op het Landgoed Woudhuizen. Daarnaast onderhouden ze een grote moestuin op het terrein. Sommige vrijwilligersplekken vind je bewust en andere komen toevallig op je pad. André was vastgelopen in zijn werk en zocht iets dat beter bij hem paste. "Ik kwam hier twee dagen meekijken," vertelt hij en drie jaar later ben ik er nog steeds." Samen met een hechte groep vrijwilligers, stagiairs en deelnemers werkt Andre aan het onderhoud van bos, wandelpaden en groenvoorzieningen rondom het terrein. Het werk is afwisselend en speelt zich voornamelijk buiten af. "Je weet nooit wat je te wachten staat. De ene dag werk je in het bos, de volgende dag ben je ergens anders bezig. Dat maakt het juist leuk." Voor vrijwilliger en voormalig hulpverlener Siebe betekende het werken als vrijwilliger bij de Campus een natuurlijke voortzetting van zijn loopbaan. Na tientallen jaren in de jeugdhulpverlening wilde hij na zijn pensioen graag actief blijven. Inmiddels zet hij al ruim tien jaar zijn ervaring in om de deelnemers te begeleiden. "Je kunt wel begeleider zijn, maar het is wel de bedoeling dat je meewerkt, we doen de klussen allemaal samen." Juist dat samen optrekken maakt het vrijwilligerswerk doen bij Campus Woudhuis zo bijzonder. Vrijwilligers en deelnemers ontwikkelen zich in hun eigen tempo, leren nieuwe vaardigheden en groeien in hun zelfvertrouwen. Siebe wijst trots op André. "Hij kwam hier binnen met weinig vertrouwen. Nu werkt hij zelfstandig, heeft certificaten gehaald en neemt verantwoordelijkheid. Dat is mooi om te zien." Ook de vrijwilligers zelf blijven leren, van groenonderhoud en het werken met machines tot het samenwerken. De gezellige uitjes, gezamenlijke klussen en de dagelijkse gesprekken zorgen voor een sterke onderlinge band. Wie twijfelt over vrijwilligerswerk bij Campus Woudhuis, krijgt de boodschap mee dat je niet alles hoeft te kunnen, het werken in het bos en moestuin leer je vanzelf, je wordt door de praktijk geschoold," zegt Siebe. Belangrijker is dat je het leuk vindt om met mensen om te gaan en vooral buiten te werken. En de beloning van het vrijwilligerswerk? Daar hoeft André niet lang over na te denken: "Een slechte dag in het bos is nog altijd beter dan een goede dag op kantoor." Campus Woudhuis zoekt vooral vrijwilligers voor de moestuin, bekijk hier de pagina van Campus Woudhuis en hun vrijwilligersvacatures.

Vrijwilligerswerk begint soms met iets dat je raakt. Iets wat je ziet op straat. Of een vraag die blijft hangen: hoe komt iemand hier terecht? Dat geldt ook voor Marianne en Alex, vrijwilligers bij Sant’Egidio Apeldoorn . Deze gemeenschap zet zich in voor mensen die leven in armoede of dakloosheid. Niet op afstand, maar dichtbij. In Apeldoorn gebeurt dat onder andere bij de Franciscustafel, waar elke maandagavond een warme maaltijd wordt geserveerd, en in de kledingbank, waar mensen terechtkunnen voor kleding en basisbenodigdheden. Dan wordt het ineens echt Voor Alex begon het met beelden op het nieuws. Oorlog in Oekraïne, onrust in Iran, mensen op de vlucht. “Je ziet dat op televisie,” zegt hij, “maar een paar weken later staan hier mensen in de kledingbank.” In de kledingbank ontmoet hij mensen uit heel verschillende situaties. Ook bij de Franciscustafel draait het niet alleen om een maaltijd, maar om ontmoeting. “Je ziet de mens achter het verhaal,” zegt hij. “En dat verandert hoe je kijkt.” Niet oordelen “Wat je hier leert, is om niet te oordelen,” zegt Marianne. “Je weet nooit het hele verhaal van iemand.” Dat merkt ze in de praktijk bij de kledingbank. Zo kwam er iemand kleding ophalen die er verzorgd uitzag en met een nette auto kwam aanrijden. “Heel even denk je iets,” zegt ze. “Tot ik hoorde dat die auto zijn huis was.” Voor Marianne laat dat zien hoe snel je je kunt vergissen als je alleen naar de buitenkant kijkt. “Ik wil dat mijn kleinzoon leert kijken met aandacht, niet met afstand.” Meedoen in Apeldoorn Wat Marianne en Alex delen, is dat vrijwilligerswerk niet alleen iets betekent voor een ander, maar ook voor henzelf. “Je gaat anders kijken,” zegt Alex. “Je oordeelt minder snel,” vult Marianne aan. Ook onder vrijwilligers is er verbondenheid. Je doet het samen, leert elkaar kennen en kunt op elkaar terugvallen. “Iedereen kiest ervoor om hier te zijn en dat voel je,” vertelt Marianne. Dat is precies wat Sant’Egidio laat zien: het begint met zien, en gaat verder in er zijn voor elkaar. Voor de mensen die binnenlopen, maar ook voor elkaar als vrijwilligers. Wil jij ook iets betekenen voor mensen in Apeldoorn? Sant’Egidio is regelmatig op zoek naar vrijwilligers voor onder andere de kledingbank en de Franciscustafel. Een paar uur van jouw tijd kan al een groot verschil maken.