Een plek waar de deur altijd openstaat

Op de website van Apeldoorn Pakt Aan staan allerlei leuke en mooie vrijwilligersklussen. Zo zijn ze ook in de ouderenzorg altijd opzoek naar vrijwilligers. De vrijwilligers zorgen voor de extra waardevolle momenten, door bijvoorbeeld even te praten, een wandeling te maken, activiteiten te organiseren of om samen iets te ondernemen. Kortom van onschatbare waarde. Om dit zelf te mogen ervaren ben ik dit keer naar KleinGeluk geweest. Op locatie Juliana werd ik meteen vriendelijk ontvangen door de vrijwillige gastvrouw Diana. Diana is een actieve vrijwilliger die naast gastvrouw ook vrijwilliger is bij het afasiecentrum Bèta, van Zorgroep Apeldoorn en maatje is via de KAP. “Ik doe al jaren vrijwilligerswerk, maar dat is uit nood geboren. Ik heb toen ik 23 was een hersentumor gehad en toen stond alles even stil” vertelt Diana. Desondanks is zij niet bij de pakken gaan neer zitten. “Ik wilde nog gewoon leuke dingen doen die ik wel kon en zo ben ik ook begonnen met vrijwilligerswerk. In de bibliotheek had je destijds van die mappen waar je kon zoeken naar vrijwilligerswerk. Daar heb ik wat gevonden en ben toen als vrijwilliger begonnen bij het Zonnehuis in Beekbergen. Hier deed ik activiteitenbegeleiding voor jongeren met NAH.” Zo is Diana via de voorloper van “Apeldoorn Pakt Aan” gestart met vrijwilligerswerk en heeft ze haar huidige functie als gastvrouw gevonden via de digitale weg van “Apeldoorn Pakt Aan.” Als gastvrouw is Diana echt een verbinder tussen wat er buiten en hier binnen gebeurd. “Ik merk dat bezoekers het prettig vinden een aanspreekpunt te hebben voor hun vragen, maar ook om hun persoonlijke verhaal kwijt te kunnen. Ik vind het echt fijn om het bewoners en bezoekers het naar de zin te maken. Met kleine gebaren geef je al snel dat extra beetje aandacht, zoals bijvoorbeeld een kopje koffie aanbieden, even een praatje maken en soms is alleen je aanwezigheid al fijn. Op Juliana wonen mensen met Dementie. Voor best wel wat mensen een spannende doelgroep, omdat ze niet zo goed weten hoe er mee om te gaan. Diana geeft aan dat dit wel meevalt. “Het is belangrijk dat je jezelf blijft, rustig bent en meegaat in de gedachtes van de bewoners. Daarnaast sta je er niet alleen voor, er is namelijk altijd iemand waar je op terug kan vallen. Verder hebben we elk kwartaal met de vrijwilligers een overleg, waar we alles met elkaar kunnen bespreken en van elkaar kunnen leren. Samen zitten we in een groepsapp om elkaar op de hoogte te houden en je kunt altijd met je vragen terecht bij de vrijwilligerscoördinator. Wat ook wel fijn is om te weten dat je als nieuwe vrijwilliger eerst een paar keer meeloopt om de sfeer te proeven.” Veel tijd hoeft het niet te kosten. Dit beaamt Diana “Ik ben hier op woensdagmiddag drie uurtjes, dus veel tijd kost het niet. Daarbij vliegt de tijd snel voorbij, omdat ik het leuk vind om te doen en het echt wordt gewaardeerd.” Naast gastvrouw/heer zijn er ook nog heel veel andere leuke dingen om te doen als vrijwilliger bij KleinGeluk op verschillende locaties. Soms kost dit maar een uurtje van je tijd, maar de dankbaarheid die je ervoor terugkrijgt is onbetaalbaar. Ga bijvoorbeeld samen op pad met de duo-fiets, breng een bezoek aan een bewoner of misschien zorg jij wel voor de gezelligheid tijdens het borreluur op zaterdagmiddag. Eén ding is zeker, als vrijwilliger hoef je je bij KleinGeluk niet te vervelen. Wil jij ook aan de slag als vrijwilliger bij KleinGeluk of sfeerproeven bij één van de activiteiten? Kijk dan snel op onze website wat je kunt gaan doen.

Paardenliefhebbers opgelet, want deze keer zijn we te gast bij de prachtige manege Pothoven in Beemte Broekland. Vast wel bekend van de paardrijlessen en de pensionstalling die zij bieden, maar wist jij ook dat hier de lessen worden verzorgd door “Stichting paardrijden gehandicapten Apeldoorn?” Deze stichting zet zich al vanaf 1981 in om ruiters met een beperking paard te laten rijden. Dit doen zij belangeloos en met veel plezier. Dit hebben wij zeker gemerkt, want niet alleen de paarden begroeten ons enthousiast, maar ook bij de vrijwilligers en ruiters zien wij het plezier dat ze hebben op de manege. Sonja is één van de vrijwilligers die ons ontvangt. Zij loopt graag mee met de ruiters en hun paard, maar daarnaast is zij ook de coördinator die zorgt dat het paardrijden voor de vrijwilligers en deelnemers goed verloopt. Samen met haar gaan wij de manege op en krijgen we een eerste rondleiding. We lopen langs de stallen met alle paarden en pony’s waar meerdere vrijwilligers al begonnen zijn met het opzadelen van de paarden voor de verschillende ruiters. “Nu wordt dit gedaan door de vrijwilligers zonder de ruiters erbij, maar als het de ruiters lukt helpen ze bij het voorbereiden van het paard voor de les. Zo mogelijk kijken we met de ruiter wat deze zo zelfstandig mogelijk kan en wil doen en wat niet lukt daar helpen we als vrijwilligers mee. Ook tijdens de les kijken we hier naar. Zo zijn er ruiters die zelfstandig kunnen rijden en ruiters die één op één begeleid moeten worden.” Daarnaast is het paardrijden niet alleen recreatief, maar voor een aantal ruiters ook therapeutisch” vertelt Sonja. Naast de begeleiding van vrijwilligers kan er ook doormiddel van het materiaal rekening gehouden worden met de individuele behoeften. Hiervoor neemt Sonja ons mee naar het materialenhok die speciaal door de stichting is ingericht. Stijgbeugels die, bij een mogelijke val, makkelijk uitgaan; Hulpteugels met kleuren zodat je kunt aangeven waar je de handen moet houden; Een extra stevige singel met handvatten. Van alle gemakken is voorzien zodat iedereen veilig en met plezier kan paardrijden. “We zijn er voor iedereen die wil paardrijden, dus we denken altijd in oplossingen” zegt Sonja. Eigenaresse en instructrice Annet van Manege Pothoven verzorgt samen met de vrijwilligers van de stichting een leuke les. Tijdens de paardrijles zien we wat een plezier de ruiters en vrijwilligers hebben op de manege. Ruiter Alie grapt met de vrijwilliger, want haar paard loopt net even de andere kant op dan dat zij wil. Ook zien we Charlie voorbij rijden en zwaait enthousiast naar ons. Wat heerlijk om dit mee te maken! “Zo zijn er op drie dagen in de week lessen. Met verschillende niveaus per groep en vrijwilligers van diverse leeftijden” vertelt Sonja. Naast dat je heerlijk met de paarden bezig bent en de ruiters blij maakt, kun je ook als vrijwilliger een eigen inbreng hebben in overleg met de instructrice. Je draagt bij aan de ontwikkeling van de rijvaardigheden van onze ruiters. Dit doen ze bijvoorbeeld door mee te denken over de invulling van de les, zoals het bedenken van oefeningen en het organiseren van spelletjes. Na de les sluiten wij ons bezoek af. We hebben ontzettend genoten en kunnen dit vrijwilligerswerk zeker aanbevelen. Elke week wordt er gereden op maandag, dinsdag en donderdag. Het kost je minimaal 1 tot 2 uur, maar je krijgt er veel voor terug. Het enthousiasme van de ruiters is goud waard. Dus, paardenliefhebber, kom kennismaken en meld je aan als vrijwilliger!

Marike en Henriëtte delen hun maatjesverhaal.