Navigatie overslaan
Apeldoorn Pakt Aan Home
  • Ik wil iets doen
  • Ik zoek vrijwilligers
  • Leren, ontwikkelen & advies
  • Contact
Account aanmakenLog in

Contact

  • Prins Willem-Alexanderlaan 1419, 7312 GA Apeldoorn, Nederland
  • info@apeldoornpaktaan.nl

Apeldoorn Pakt Aan

  • Ik wil iets doen
  • Ik zoek vrijwilligers
  • Leren & Ontwikkelen
  • Contact

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools (opent in een nieuw venster)

Post | augustus 2024 | 3 min lezen

“We zijn er voor iedereen die wil paardrijden, ook als je een beperking hebt. We denken altijd in oplossingen”

Paardenliefhebbers opgelet, want deze keer zijn we te gast bij de prachtige manege Pothoven in Beemte Broekland. Vast wel bekend van de paardrijlessen en de pensionstalling die zij bieden, maar wist jij ook dat hier de lessen worden verzorgd door “Stichting paardrijden gehandicapten Apeldoorn?” Deze stichting zet zich al vanaf 1981 in om ruiters met een beperking paard te laten rijden. Dit doen zij belangeloos en met veel plezier. Dit hebben wij zeker gemerkt, want niet alleen de paarden begroeten ons enthousiast, maar ook bij de vrijwilligers en ruiters zien wij het plezier dat ze hebben op de manege.


Sonja is één van de vrijwilligers die ons ontvangt. Zij loopt graag mee met de ruiters en hun paard, maar daarnaast is zij ook de coördinator die zorgt dat het paardrijden voor de vrijwilligers en deelnemers goed verloopt. Samen met haar gaan wij de manege op en krijgen we een eerste rondleiding. We lopen langs de stallen met alle paarden en pony’s waar meerdere vrijwilligers al begonnen zijn met het opzadelen van de paarden voor de verschillende ruiters. “Nu wordt dit gedaan door de vrijwilligers zonder de ruiters erbij, maar als het de ruiters lukt helpen ze bij het voorbereiden van het paard voor de les. Zo mogelijk kijken we met de ruiter wat deze zo zelfstandig mogelijk kan en wil doen en wat niet lukt daar helpen we als vrijwilligers mee. Ook tijdens de les kijken we hier naar. Zo zijn er ruiters die zelfstandig kunnen rijden en ruiters die één op één begeleid moeten worden.” Daarnaast is het paardrijden niet alleen recreatief, maar voor een aantal ruiters ook therapeutisch” vertelt Sonja.

Naast de begeleiding van vrijwilligers kan er ook doormiddel van het materiaal rekening gehouden worden met de individuele behoeften. Hiervoor neemt Sonja ons mee naar het materialenhok die speciaal door de stichting is ingericht. Stijgbeugels die, bij een mogelijke val, makkelijk uitgaan; Hulpteugels met kleuren zodat je kunt aangeven waar je de handen moet houden; Een extra stevige singel met handvatten. Van alle gemakken is voorzien zodat iedereen veilig en met plezier kan paardrijden. “We zijn er voor iedereen die wil paardrijden, dus we denken altijd in oplossingen” zegt Sonja.


Eigenaresse en instructrice Annet van Manege Pothoven verzorgt samen met de vrijwilligers van de stichting een leuke les. Tijdens de paardrijles zien we wat een plezier de ruiters en vrijwilligers hebben op de manege. Ruiter Alie grapt met de vrijwilliger, want haar paard loopt net even de andere kant op dan dat zij wil. Ook zien we Charlie voorbij rijden en zwaait enthousiast naar ons. Wat heerlijk om dit mee te maken!

“Zo zijn er op drie dagen in de week lessen. Met verschillende niveaus per groep en vrijwilligers van diverse leeftijden” vertelt Sonja. Naast dat je heerlijk met de paarden bezig bent en de ruiters blij maakt, kun je ook als vrijwilliger een eigen inbreng hebben in overleg met de instructrice. Je draagt bij aan de ontwikkeling van de rijvaardigheden van onze ruiters. Dit doen ze bijvoorbeeld door mee te denken over de invulling van de les, zoals het bedenken van oefeningen en het organiseren van spelletjes.


Na de les sluiten wij ons bezoek af. We hebben ontzettend genoten en kunnen dit vrijwilligerswerk zeker aanbevelen.

Elke week wordt er gereden op maandag, dinsdag en donderdag. Het kost je minimaal 1 tot 2 uur, maar je krijgt er veel voor terug. Het enthousiasme van de ruiters is goud waard.


Dus, paardenliefhebber, kom kennismaken en meld je aan als vrijwilliger!

Wil jij ook vrijwilliger worden bij Stichting paardrijden gehandicapten Apeldoorn? Klik hier voor alle vacatures!
Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Je hoeft niet alles te kunnen, kennis doe je op in de praktijk

Op een mooie zonnige donderdagmiddag fiets ik naar Campus Woudhuis, wat prachtig gelegen ligt aan de rand van het bos en op het Stadslandgoed Woudhuizen. Daar heb ik een gesprek met vrijwilligers Siebe en Andre die daar werkzaam zijn. Campus Woudhuis is een groen werk-leer gemeenschap en werkt aan het bos- en groenonderhoud op het Landgoed Woudhuizen. Daarnaast onderhouden ze een grote moestuin op het terrein. Sommige vrijwilligersplekken vind je bewust en andere komen toevallig op je pad. André was vastgelopen in zijn werk en zocht iets dat beter bij hem paste. "Ik kwam hier twee dagen meekijken," vertelt hij en drie jaar later ben ik er nog steeds." Samen met een hechte groep vrijwilligers, stagiairs en deelnemers werkt Andre aan het onderhoud van bos, wandelpaden en groenvoorzieningen rondom het terrein. Het werk is afwisselend en speelt zich voornamelijk buiten af. "Je weet nooit wat je te wachten staat. De ene dag werk je in het bos, de volgende dag ben je ergens anders bezig. Dat maakt het juist leuk." Voor vrijwilliger en voormalig hulpverlener Siebe betekende het werken als vrijwilliger bij de Campus een natuurlijke voortzetting van zijn loopbaan. Na tientallen jaren in de jeugdhulpverlening wilde hij na zijn pensioen graag actief blijven. Inmiddels zet hij al ruim tien jaar zijn ervaring in om de deelnemers te begeleiden. "Je kunt wel begeleider zijn, maar het is wel de bedoeling dat je meewerkt, we doen de klussen allemaal samen." Juist dat samen optrekken maakt het vrijwilligerswerk doen bij Campus Woudhuis zo bijzonder. Vrijwilligers en deelnemers ontwikkelen zich in hun eigen tempo, leren nieuwe vaardigheden en groeien in hun zelfvertrouwen. Siebe wijst trots op André. "Hij kwam hier binnen met weinig vertrouwen. Nu werkt hij zelfstandig, heeft certificaten gehaald en neemt verantwoordelijkheid. Dat is mooi om te zien." Ook de vrijwilligers zelf blijven leren, van groenonderhoud en het werken met machines tot het samenwerken. De gezellige uitjes, gezamenlijke klussen en de dagelijkse gesprekken zorgen voor een sterke onderlinge band. Wie twijfelt over vrijwilligerswerk bij Campus Woudhuis, krijgt de boodschap mee dat je niet alles hoeft te kunnen, het werken in het bos en moestuin leer je vanzelf, je wordt door de praktijk geschoold," zegt Siebe. Belangrijker is dat je het leuk vindt om met mensen om te gaan en vooral buiten te werken. En de beloning van het vrijwilligerswerk? Daar hoeft André niet lang over na te denken: "Een slechte dag in het bos is nog altijd beter dan een goede dag op kantoor." Campus Woudhuis zoekt vooral vrijwilligers voor de moestuin, bekijk hier de pagina van Campus Woudhuis en hun vrijwilligersvacatures.
Lees meer

"Vrijwilligerswerk leert je anders te kijken"

Vrijwilligerswerk begint soms met iets dat je raakt. Iets wat je ziet op straat. Of een vraag die blijft hangen: hoe komt iemand hier terecht? Dat geldt ook voor Marianne en Alex, vrijwilligers bij Sant’Egidio Apeldoorn . Deze gemeenschap zet zich in voor mensen die leven in armoede of dakloosheid. Niet op afstand, maar dichtbij. In Apeldoorn gebeurt dat onder andere bij de Franciscustafel, waar elke maandagavond een warme maaltijd wordt geserveerd, en in de kledingbank, waar mensen terechtkunnen voor kleding en basisbenodigdheden. Dan wordt het ineens echt Voor Alex begon het met beelden op het nieuws. Oorlog in Oekraïne, onrust in Iran, mensen op de vlucht. “Je ziet dat op televisie,” zegt hij, “maar een paar weken later staan hier mensen in de kledingbank.” In de kledingbank ontmoet hij mensen uit heel verschillende situaties. Ook bij de Franciscustafel draait het niet alleen om een maaltijd, maar om ontmoeting. “Je ziet de mens achter het verhaal,” zegt hij. “En dat verandert hoe je kijkt.” Niet oordelen “Wat je hier leert, is om niet te oordelen,” zegt Marianne. “Je weet nooit het hele verhaal van iemand.” Dat merkt ze in de praktijk bij de kledingbank. Zo kwam er iemand kleding ophalen die er verzorgd uitzag en met een nette auto kwam aanrijden. “Heel even denk je iets,” zegt ze. “Tot ik hoorde dat die auto zijn huis was.” Voor Marianne laat dat zien hoe snel je je kunt vergissen als je alleen naar de buitenkant kijkt. “Ik wil dat mijn kleinzoon leert kijken met aandacht, niet met afstand.” Meedoen in Apeldoorn Wat Marianne en Alex delen, is dat vrijwilligerswerk niet alleen iets betekent voor een ander, maar ook voor henzelf. “Je gaat anders kijken,” zegt Alex. “Je oordeelt minder snel,” vult Marianne aan. Ook onder vrijwilligers is er verbondenheid. Je doet het samen, leert elkaar kennen en kunt op elkaar terugvallen. “Iedereen kiest ervoor om hier te zijn en dat voel je,” vertelt Marianne. Dat is precies wat Sant’Egidio laat zien: het begint met zien, en gaat verder in er zijn voor elkaar. Voor de mensen die binnenlopen, maar ook voor elkaar als vrijwilligers. Wil jij ook iets betekenen voor mensen in Apeldoorn? Sant’Egidio is regelmatig op zoek naar vrijwilligers voor onder andere de kledingbank en de Franciscustafel. Een paar uur van jouw tijd kan al een groot verschil maken.
Lees meer

"Het mooiste is om de ander er weer bij te laten horen"

Het is als de dag van gisteren; op een koude ochtend kwam Jan fietsend een man tegen die met twee zware boodschappentassen liep. Geïnteresseerd stapte hij op de man af en vroeg hem hoe het ging. De man vertelde dat hij dakloos was en de hele nacht in de ijskoude buitenlucht had gelegen. Jan besloot direct een kop koffie voor hem te halen om hem een hart onder de riem te steken. Toen hij terugkwam, was de man helaas al verdwenen. Maar dit was wel het moment waarop Jan besloot: "Ik wil voor deze mensen iets betekenen." Inmiddels is Jan (op de foto links) al ruim drie jaar vrijwilliger bij inloophuis De Herberg in Apeldoorn. Wat hij het mooiste vindt aan zijn werk? "Dat ik mensen het gevoel kan geven dat ze erbij horen." Voor Jan draait vrijwilligerswerk om gelijkwaardigheid: om zijn medemens in woord en daad te laten merken dat ook zij meetellen. Vooral de band met de bezoekers van het inloophuis waardeert Jan enorm. In zijn voormalige werk als kaasboer was hij gewend om veel contact met mensen te hebben. Daardoor weet hij hoe belangrijk het is om oprechte aandacht te geven en een eerlijke, authentieke band op te bouwen. Tegen iemand die vrijwilligerswerk overweegt, wil Jan graag zeggen: " Je weet niet wat je mist. Juist de kleine gebaren maken het werk zo bijzonder. Een luisterend oor, een gesprek of een kop koffie kan voor iemand veel betekenen. Hoe mooi is het, om elkaar niet alleen te begrijpen, maar ook echt te verstaan?" Wil jij ook mensen laten voelen dat ze erbij horen? De Herberg zoekt regelmatig betrokken vrijwilligers. Bekijk de pagina van De Herberg voor vacatures en ontdek hoe jij het verschil kunt maken voor inwoners van Apeldoorn.
Lees meer